Wat van de echinacea overbleef

Dit is wat er van de echinacea is overgebleven Dit jaar waren haar bloemen niet alleen een sieraad in de tuin. Ze werden ook een schuilplaats en een plek waar vlinderlarven zich konden ontwikkelen. En juist dát is voor mij echte symbiose. Als we willen genieten van de aanblik van vlinders, moeten we ze eerst ruimte geven. De natuur haar eigen ritme laten volgen, ook als dat betekent dat we aangevreten bladeren, uitgebloeide bloemen en planten moeten accepteren die er niet meer “perfect” uitzien.

Vandaag, tussen de ene regenbui en de volgende, brak er heel even een klein straaltje zon door. En toen liet de echinacea een heel andere kant van zichzelf zien. Geen zachte bloemblaadjes meer, geen volle zomer. Alleen de scherpe, ruwe bloemharten, de stengels en de sporen van alles wat zich de afgelopen maanden heeft afgespeeld. En toch zat juist in die eenvoud iets moois. Want de natuur houdt niet op te bestaan wanneer de bloem verdwijnt. Soms begint ze juist dán een nieuw verhaal te vertellen.