De laatste buiging

De zomer loopt ten einde. Voor veel mensen betekent dat afscheid nemen van het mooiste deel van het jaar. Voor mij voelt dat moment anders. Ik ben geboren in oktober en misschien heb ik me daarom altijd bijzonder verbonden gevoeld met deze tijd van het jaar. Dit is mijn tijd. De kleuren worden dieper.

Planten verliezen hun zomerse perfectie, maar laten daarvoor in de plaats structuren zien die eerder nauwelijks zichtbaar waren. Bladeren krullen op, stelen buigen en bloemen raken langzaam uitgebloeid. De natuur bereidt zich voor op de stilte. En juist dan observeer ik haar het liefst. Niet omdat het einde mij fascineert. Het is veel meer wat er gebeurt tussen volle bloei en verdwijnen. Dat korte moment waarin de vorm verandert, maar nog niet verdwenen is. Deze bloem lijkt te buigen. Misschien als afscheid. Of misschien voor wat daarna komt.