De tuin van mijn oma

Hortensia’s horen bij mijn vroegste herinneringen.

Als ik ze zie, denk ik aan vroeger. Aan de tuin van mijn oma.

Langs de muur stonden de hortensia’s naast elkaar, hun takken gebogen onder het gewicht van grote, witte bloemen. Eenvoudig, natuurlijk en zonder opsmuk zoals je ze vroeger zo vaak in oude tuinen zag.

Juist die eenvoud kom ik tegenwoordig nog maar zelden tegen.

Misschien is het daarom dat hortensia’s me nog altijd raken.

Deze is anders. Ze is groen. Geen witte bloemen uit de tuin van mijn oma, en toch brengt ze me terug naar diezelfde plek.

Naar de muur. Naar de tuin. Naar iets wat lang geleden lijkt en toch is gebleven.

De tijd verandert veel. Plaatsen verdwijnen, kleuren veranderen en herinneringen vervagen.

Maar sommige gevoelens blijven.

Misschien zijn sommige bloemen daarom nooit zomaar bloemen.