Aan onze voeten

Is het soms de moeite waard om naar beneden te kijken? Betonnen treden. Een gewoon, gevallen blad. En een zonnestraal die heel even alles zichtbaar maakte wat je anders misschien niet zou hebben opgemerkt. Beige, bruin, roestkleur. De verfijnde structuur van het blad en het ruwe oppervlak van het beton. Een ogenblik lang vormde alles een volmaakt geheel. Misschien blies de wind het blad even later weg en bestond dit beeld niet meer. Maar ik bleef staan.

En misschien is dat precies waarom ik zo van fotografie houd. Je hoeft niet altijd op zoek te gaan naar bijzondere plekken of uitzonderlijke onderwerpen. Soms hoef je alleen maar aandacht te hebben voor wat zich vlak naast je bevindt. Schoonheid vraagt niet altijd om gezien te worden. Soms ligt ze gewoon aan onze voeten.